طلاب خیابانی
حرف آخر

 

زود گذشت.زودتر از آنکه فکرش را ميکرديم.

فرهاد  

 روز وداع من کسی٬ تنگ دلی نمی‌کند
                                                     بس که به دوستی تو٬ با همه شهر دشمنم

خداحافظ  
عين‌ القضات  

آمدیم         
         
که با این سلسله جاری باشیم.

   رفتیم          
         
که این سلسله را دور نباشیم.

 

                                          به امید اینکه هرگز تسلسل فصل‌ها را آفت دور عقیم نکند.

       

                                                                                                        امين  

 

 از ترديد بودن و نبودن گفتم بدون اينکه بگم بدون هدف، همين گفتن هم بی‌فايده است. از نا‌اميدی در عزاداری گفتم اما از کشش معشوق چيزی نگفتم. از يه رنگی و ميانه روی تو زندگی گفتم ولی نگفتم بايد انعطاف پذير باشيم. از سردرگمی و خلاصی از نون گفتم بدون اينکه از اميد حرفی بزنم. از بغض تو گلو مونده گفتم اما از اشک‌های روان چيزی نگفتم. از انتخاب درست و نود دقيقه‌ی زندگی گفتم ولی دم از شرطی واسه‌ی منتخبم نزدم. از دوری و دوستی گفتم ولی بايد بدونيم که دوستی هيچ قيدی رو بر نمی‌تابه    So, play one's last card                  يا حق

ياقوت 

 

  √ يو حنا هم گفت حرفی برای گفتن ندارد.فقط خداحافظ، همين.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٤/٤/٤ - یک طلبه‌ی خیابانی