امضای خون 

افق خون رنگ است و سرخ، شهادت سرخ است به سرخی افق...

اگر شهادت نباشد کدام بینه و شاهدی را می توان آورد که حکم قتل بی غیرتی را امضا نماید!؟

لهجه‌ی خونین سر بریدگی سرخ ست، سرخ تر از خونی افق آن گاه که بر فراز نی قرآن تلاوت می نماید...

تربت کربلا هنگامه‌ی التهاب ظهر عاشورا خونی ست: همرنگ افق... و افق سرخ است.

بوی سیب شمیم شهادت است که از فضای متراکم افق به مشام می رسد... و سیب سرخ است.

 

وآنانکه از مرگ سرخ می‌هراسند بی گمان با مرگ سیاه دنیا را واخواهند گذارد، اگر کبریت احمر شهادت نبود آتش عشق چسان افروخته می گشت تا پروانه ‌ای را به خاکستر بنشاند!؟ عشق حسین آتشفشانی ست در سینه‌ی شیعیان که هرگز و هرگز به سردی نخواهد گرایید؛ اشک بخار دل خرابی ست که بر آبگینه‌ی نگاه می نشیند، راستی اشک خدا حکایت از چه خواهد داشت!؟

 

اشک رنگ آنی را به خود می گیرد که برایش جاری شده، اشک جاری هم طاهر است و هم مطهر، اشک بر حسین به رنگ خداست و چه رنگی زیبا تر از رنگ خدا!؟ سرخ سرخ سرخ...

 

حسین عقل سرخ است، عقلی که با جوهر عشق رنگ خورده، هیچ خوانده ای که مرکب عشق حمراء ست!؟ و یادت نرود حمراء یعنی سرخ... هر شهید را مقتلی ست که روزگاری به آن خواهد رسید، شهید با مقتل خویش آشناست، با عطرش، باخاکش، با رنگش...

 

و صورت دختران حسین سرخ است، فوج خون علی اصغر در آبی آسمان سرخ است، و فکر می کنم دریای چشمان عباس هم سرخ باشد، موج موج موج...

 

وادی تفدیده از حرارت خون حسین نینوایی ست با زیر و بم کرب و بلا،  ندایی در میان کاروان طنین انداز می شود: بار بگشایید اینجا کربلاست...حسین به مقتل آشنای خویش رسیده، یا لیتنی تنها حسرتی ست که می توان با دیدگانی چون کاسه‌ی خون از فراسوی هزاران سال مه گرفته داشت...یا لیتنی کنت معکم فافوز معکم فوزاً عظیما!

                                             

                                                                                                                               یوحنا

                                                                                         u_han_na@yahoo.com       

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٦:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/٢٦
تگ ها :

 

        به نام اونکه همه چی رو سرخ دوست داره                                              

پيش خودم می‌گفتم، ديگه تموم شد؛ محرم امسال اگه خودمو ... هم يه قطره اشک که هيچی، حتی دلم هم منقلب نمی‌شه.اما چند روز پيش که رفته بودم به مراسم چهلم پدر يکی از دوستام  ـ چقدر بوی تن عزراييل خوب حس می‌شد ـ حاج آقا بعد از کلی تعريف و تمجيد از مرحوم تازه دل کنده؛ شروع کرد که به کربلا گريز بزنه. آخه شب اول محرم بود.

اصلا حواسم نبود، تا به خودم اومدم ديدم که شونه هام داره می‌لرزه.

موقع دعا کردن هم که شد، نا‌خود‌ا‌گاه گفتم:«الهی انت کما احب،فجعلنی کماتحب»

حالا امروز با کلی اميد و آرزو دارم حرکت می‌کنم به سمت مجلس امتحان عشق

   مجلس اميد به آينده ...  شروع دوباره زندگی

                                                               An apple a day،keeps the doctor

اگه می‌شد آهسته و پيوسته، اين حالت رو تو خودم حفظ کنم؛ فکر کنم ديگه از اين تریپهای مزخرف به سراغم نياد

     yaghot21@yahoo.com                                                    یاقوت

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/٢٥
تگ ها :

محرم آمد و ...

ياهو 

رقص مرگ سرخ دارد با نی آتش زده

بر فراز نيزه ها پروانه‌ی آتش زده

 بشنو از نی چون حكايت می كند از آفتاب

گيسوانش ريخته بر شانه‌ی آتش زده

 زخمهای خسته خاكستر نشين تيغ عشق

لخته های تاك در خم خانه‌ی آتش زده

 كربلا بيتی ست از منظومه‌ ای دنباله‌دار

از مدينه می‌رسد اين خانه‌ی آتش زده

 اشك های شعله ريز ماه مقتل خوانی اند

                                                          ماه!

                                                                بس كن!

                                                                            سوختم!

                                                                                  ديوانه‌ی آتش زده!

 چشمهای دختری معصوم می‌پاشد مدام

در كبوترخانه، آب و دانه‌ی  آتش زده

                                                                خواب ديدم ...

 

عين‌القضات

eynolghozat_dana@yahoo.com

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٦:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/٢٢
تگ ها :

گل هياهو...

 

...گفتند اين هم آدم، بهش سجده كن!

گفتم بی خيال؛ آدم مادمم كجا بود!؟ اينقدر گرفتاری دارم كه وقت سرخاروندن ندارم، خداييش بگو اين فرشته‌های خوشگل به ما هم سجده كنن! ناسلامتی ماهم آدميم ...ابوذر! چكم داره برگشت می‌خوره، يه دويست تومان دستي داری تا فردا بهت بدم... الو٬ عين القضات! «چنين گفت زرتشت» را پس آوردم، الو الو!!! عجب گوشی مزخرفيه اين سوني اريكسون، فرهاد! انتشارات آشنا سراغ نداری مي خوام بدم عشق و عصيان را بچاپه... طرف رفته پزشكی قانونی گواهی جعلی گرفته، فردا دادگاه دارم، به دكتر بگو من امروز كلاس معرفت نفس نمی يام...

 

mp3 جديد مجتبی كبيری دارم(نفرين)؛ برايت می يارم... اين بحث تو نمط چهارم اشارات هست، قرار با دينانی چي شد!؟ راستی كتاب جديد بابام را ديدی!؟ تحقيق نمونه‌ی سال انتخاب شده، از دست خاتمی هم جايزه گرفته، بين خودمون بمونه خيلی كتاب مزخرفيه...

 

امين! حالا نسكافه‌ی nestel نمی‌گيري، می‌گی صهيونيستيه، اقلا از اين مزخرفات مالزی هم نگير، آلمانی خوبش با برچسب حلال!!! توی بازار هست...

 

حاج آقای ... غلط زيادی خورده ويلای اشرافی خريده، نماينده‌ی امام(ره) بوده كه بوده! سيره‌ی ساده زيستی امام معلومه... چي!؟ حكم جلبم صادر شده!؟ نترس دادستان آشناست!!! كلاس بدايه چه ساعتيه!؟ به سردار باقرزاده بگو خيلی نامردی ما را نبردی تفحص... بچه‌های ... يه دوره تكميلی تخريب گذاشتن شايد برم...

 

چی می‌گی ياقوت!؟ چی چی لاگ!؟ وبلاگ بزنيم!؟ مخدر جديده!؟ بزنيم! راستی عين‌القضات دمت گرم توتون sundays  كه معرفی كردی محشر بود... يه بسته‌ش را به حاج آقای ... هديه كردم يه بسته‌ش را هم به دكتر ...

 

بی خيال اينترنت مينترنت، فرهاد! خودت كه می‌دونی من از اين بحث های مدرن خوشم نمی ياد، عجب كتابيه كاشف الاسرار مولا نظر علی طالقاني... به سراغ من اگر مي آييد پشت هيچستان دارم سيگار مي كشم...

 

وای درس اصول امروز داره تو ذهنم رژه ميره، اعتبار الماهيه عند الحكم عليها... ماهيت بشرط لا... ماهيت لا بشرط قسمی... ماهيت لابشرط مقسمی... ماهيت بشرط شیء... ماهيت بشرط كوفت... ماهيت بشرط زهرمار...

لطفا امشب راحتم بذار می‌خوام تا صبح فتح خون بخونم؛ راوی:در سنه‌ی چهل و نهم هجرت...

                                                                                              يوحنّا

                                                                               u_han_na@yahoo.com 

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٥:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/٢٠
تگ ها :

[...]

۱. دوازده روز از افتتاح اين وبلاگ می گذرد و بيش از ۷۰ بازديدکننده داشته. اسم اين را می‌شود گذاشت يک شروع خوب.

۲. هفته‌ی گذشته اولين جلسه بعد از افتتاح وبلاگ با حضور ۵ طلبه‌ی خيابانی برگزار شد. اينجانب گزارشی از عملکرد وبلاگ و مسائل فنی ارائه دادم و ۴ نفر ديگر علی الخصوص جناب يوحنّا(جرجيس سابق)٬ با دقت گوش دادند. ــ شما بخوانيد همه کار کردند غير از گوش دادن ــ در ادامه‌ی جلسه مطالب وبلاگ و نظرات کاربران مرور شد و دوستان پيشنهاد‌هايشان را دادند و تمام.

جناب عين‌القضات در اين جلسه نقش آقای ابطحی (صاحب وب‌نوشت) را داشتند و با گوشی ۶۶۰۰ پيازی رنگشان از حالت‌های مختلف دوستان عکس می‌گرفتند.البته به هيچ وجه منتظر اين عکس‌ها نباشيد!

جناب يوحنّا(جرجيس سابق) هم هنوز هيچ مطلبی نداده‌اند و اصلا ما و شما را قابل ندانسته‌اند و ظاهرا در گير و دار گرفتن چک و پاس کردن و دادگاه و... هستند و خدا به خير بگذراند.

۳. حضرت عين‌القضات که نامه‌ای به دختر خيابانی را نوشته اند٬ شاکی‌اند که چرا هيچ دختر خيابانی (دور از جون شما!) اين نامه را نخوانده؟ يکی نيست بگويد عزيز دل برادر! دختر خيابانی تو خيابان است نه توی کافی‌نت. اگر هم به کافی نت می‌آيد از باب ضرورت است! پدر جان! تو اگر می‌خواستی نامه‌ات به دست دختر خيابانی برسد بايد آن را مکتوب و سپس تکثير می‌کردی و سر چهارراه‌ها٬ در ايستگاه‌های تاکسی و اتوبوس٬ پاساژها و فروشگاه‌های بزرگ توزيع می‌کردی.

۴. سوال ديگری که برای دوستان ايجاد شده به خاطر جمله‌ی پايانی ايشان است: بی گمان آتش شهوت فرشته‌ها سبز است. و حالا نمونه‌ای از اين سوالات: مگر فرشته‌ها شهوت دارند؟ آتش سبز ديگر چه صيغه‌ای است؟ ايشان از کجا فهميده‌اند آتش شهوت فرشته‌ها سبز است؟ مگر با فرشته‌ها رابطه دارند و قس علی هذا.

۵. در آستانه‌ی محرم٬ طلاب خيابانی در تلاش‌اند مطالبی متناسب با اين ماه ارائه دهند و فضای وبلاگ را عاشورائی کنند. برای ديدن اين مطالب کافی است چند روز صبر کنيد.

۶. در پايان جهت اطلاع عرض کنم که نويسندگان اين وبلاگ٬ پشتشان به جاهای محکم گرم است و حتی در بين آنان چند آقازاده هم يافت می‌شود. لطفا کسی نگرام ما نباشد!

۷. زياده عرضی نيست؛ يا علی مدد!

                                                                                                    "فرهاد" 

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٦:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/۱۸
تگ ها :

نامه‌اي به دختر خياباني

 

به هم تنه نمي زنيم! اما نگاهمان در هم حلقه مي خورد... با خشم، حلقه هاي سخت اين زنجير را پاره پاره مي كنی تا اشك٬ چشمهايم / چشمهايت را نوازش كند... آخرين باز مانده‌ی وحشی قبيله‌ی گيسوانت با پيراهنی از آشفتگی در باد، از پس روسری تاريخ گذشته‌ی كودكی از راه مي رسد و گونه های سرخابی ات را می بوسد... خيابان! بی تفاوت‌ تر از آنكه در آغوشمان بگيرد... و مردمكان! خسته و پای بسته، هريك به دنبال كاری و باری... وغمگينانه فارغ از ياری و دياری...

سوسوي تلخ ستاره های دنباله‌دار بر سرمان هوار می‌شوند... و برفهای لجوج يخ زده دست در دست زخمهای كاری سينه مان رقص مرگ ساز مي كنند... ترانه‌ی عصيان در چشمهايم / چشمهايت فرياد می‌كشد اما زبانم / زبانت لال! اين بار گوش شيطان نه! گوش آسمان كر است!! كه نم نم زيبای عذاب باران بر سرمان سايه نمی‌افكند...  نيشكر مژگانت جرعه جرعه شوكران عصمت می‌نوشد اما شمع لب‌های خشك و ترك خورده‌ی سقاخانه در انتظار بوسه‌ای سرد می‌سوزد و می‌سازد... بی رمقی مناجات دستهايم / دستهايت از قنوت هيچ چلچله‌ای قفس نمی‌سازند باشد كه پروانه‌ی بال شكسته‌ی پرواز، قربانی سوخته‌ی خواهش های خاكستری نشود...  

درختها در جنگ تن به تن با كلاغها، زمستان خيابان های شهر را به آسمان ختم می كنند... و فرشتگان برای آغازی دوباره بال به بال شكوفه های پرپر به عطشناكی ريشه‌ها سجده می‌برند... من / تو با عصيان چشمهای سرمه سود عصمت به تك تك رهگذران چشمك مي زنيم، شايد در ميانه‌ی هياهوی اين ديوستان غريب، فرشته‌ای به ثمن بخس خنكای يك چشمه آب پيش پايمان بايستد... فقط يادم / يادت باشد آن روز در وحشت نگاه تمامی كلاغهای درختی خيابان٬ سرمان را بالا بگيريم... بی گمان آتش شهوت فرشته ها سبز است...

                                                                                    تنها ترين خيابانی

                                                                                       عين القضات

                                                                eynolghozat_dana@yahoo.com

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ۳:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/۱٦
تگ ها :

و اينک ياقوت!

«به نام اونکه هر چی می‌کشيم از اوست»

ماهم اومديم                 تا شروع کنيم                 تا باشيم                تا بمونيم

باز هم بايد از خزعبلات و چرت و پرت‌های خودمون برای يه سری که بودن رو جدی گرفتن بنويسيم. آخه که چی؟ تا کی بايد گفت و شنيد که:«ما برای بودن نيومديم٬ اومديم تا بريم»؟

پس چرا اومديم؟ خوب از اول می‌رفتيم همون جائی که قراره بفرستنمون. مگه نمی‌شه؟!!

بی خيال.                  اينقدر دچار مشکل انديشه هستم که هنوز هم که هنوزه سر دوراهی بودن يا نبودن گير کردم.

                                            easy come,easy go  

 (انگار می‌خواستم با نوشتن اين مطلب وظيفه‌ی همراهی رو از سر خودم وا کنم!)

yaghot21@yahoo.com                                                            ياقوت           

 

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٥:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/۱٤
تگ ها :

[...]

به عنوان توضيح لازم عرض کنم که آنچه از اين به بعد تحت عنوان [...] خواهيد خواند٬ چيزی تو مايه‌های در حاشيه و پشت پرده است.

۱. پرشين بلاگ هم ما را درست کرده! من مطلبم را روز چهارشنبه فرستادم٬ اما تا روز پنجشنبه قابل رويت نبود.

۲. جناب امين هم روز پنجشنبه مطلبش را می‌فرستد٬ همان روز هم در وبلاگ قابل رويت بود. اما جالب اينکه روز جمعه و شنبه همان نوشته در وبلاگ ديده نمی‌شد.

۳. شعر مرگ بر رستم عين القضات را هم حتما نخوانيد!

۴. دارند مرا از کافی نت می‌اندازند بيرون. آخه کافی‌نت اينجا تا ۷ بيشتر باز نيست.

۵. يا علی تا بعد. [...] ادامه دارد.

                                                                                                  فرهاد

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٧:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/۱۳
تگ ها :

اين شعر را نخوانيد!

...

مرگ بر رستم / بخوان به نغمه و بانگ بلند / فرزندم! / که او زهلهله ی تیر و تیغ می‌آید / و از قبیله ی مجنون / به هیئت فرهاد / و آرش است که سوی ستیغ می آید

 

مرگ بر رستم / طلایه دار خشونت / و مرد صحنه ی جنگ: / چکاچک سر و نیزه  / غریو سنگ و خدنگ.

 

های رستم! / رستم فسانه ی من / روزگارت گذشت / خاموشی!؟ / قهرمان! / هان! / کجاست معرکه ات!؟ / قهرمان شب فراموشی.

 

با توام /  شب ستیز دیجوره / رستم! / مرد آوردگاه اسطوره / خسته از خان هفتمین نبرد / زخمی از مکرواره‌ی نامرد / کوهی از اضطراب و دلشوره / رو به درهای شهر می آیی / کودکان / غرق در های و هوی لالایی / بی قرار می خوانند: / با طنینی رسا و بانگ بلند / مرگ بر رستم  / آری / مرگ بر رستم.

 

آی رستم! / رستم گستاخ! / بازگشتی زما چه می خواهی!؟ / هی! / هی هی! / جلاد  / مردک سلاخ! / همچو دیوانه ها چه می خواهی!؟

 

دختران / از تو سخت می ترسند / از پری طلعتان گل چهره / زلف و گیسو رها چه می خواهی؟

آی مردک! / فصل داغ خدا گذشت / گذشت /

از من بی خدا چه می خواهی!؟

 

آی رستم زشهر ما برگرد / شهر ما / شهر جنگ ورزان نیست / شهر ما / شهر غنچه

شهر گل است / شهر مردان نسل توفان نیست.

 

شهر ما / شهر لب /  لبالب بوس / شهر پیراهن پر طاووس / دختران نظاره ی فانوس  / شهر افسانه های دقیانوس / یک سیاوش ستیز رستم کش  /  شهر سودابه٬ شهر کیکاووس ...

 

آی رستم! / رستمک! / تو متهمی / اهل جنگی و جرم سنگین است / دوست / یا دشمن / چه فرق دارد!؟ /

هان! / دست خونابه / چهره رنگین است.

 

مرد غم / متهم / هلا رستم /

شهر ما در مسیر آبادی ست / شهر ما / شهر دستمال سفید / گفتگو / صلح / شهر عیش و نشاط / توسعه / در مسیر اصلاحات / شهرما خواستار آزادیست.

 

روزگارت گذشت ای رستم /

دوش / در گوشه های هر خانه / بزم شب / شاهنامه سوزی بود / وه! / که جات خالی بود / سوختی در شراره‌ی آتش / چهره‌ ات / رستمک! / زغالی بود.

 

صبح فردا تو در میانه ی شهر / سنگ / در دست کودکی معصوم / غرق جوش و خروش / داد می زند / اینسان / بچه ها: / آی! / مرد دیوانه!

                                                                                        «عين القضات»

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٥:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/۱۳
تگ ها :

 

تکه ای از تو          

صورتم گدای دست های توست و چشمانم به دنبال گرمی نگاهت.

گوشهايم آرزومند صدای توست و خلوتم خالی از حضورت.

سالهاست که نرمی ضربان هایت را حس می کنم

                                            اما روشنی دست هایت را نمی بينم.

سالهاست که نگاهم تمنای هویتی را دارد

                                               هویتی از جنس تو.

سالهاست که گوشهایم با زمزمه ای مانوس است

                                               زمزمه ای که مرا به تو می خواند.

سالهاست که خلوتم هِق هِق است و هِق هِقَم عاشقانه هایی بی تو.

       سالهاست......       سالهاست......         سالهاست......     

آری سالهاست که پای بسته و کاسه بدست دنبال تکه ای

                                                فقط تکه ای از پا کیت می گردم.

همهء این سالهای که سائل حضورت هستم

صورتم گدا

               چشمانم منتظر

                                   گوشهایم آرزومند

                                                          وخلوتم بی توست.

نگذار نگذار که این نیاز را نااهل از من بگیرد.

                                                                                                                                                           امین              

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ۱:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/۱۱
تگ ها :

 

اون اول

           اون دوم

                      من سوم

آخه تا سه نشه، بازی نشه .

                                  اولی یه جور

                                                دومی یه جور

                                                              من هم این جور

                                    آخه تا جورواجور نشه، جور در نمی آد.

 

    (( ما هستیم از آلان تا آخرش ))

من اين قول رو به همهء خيابانی ها (اعم از طلبه وغير طلبه) ميدهم.

                                                                                                      

                                                                                                       امين

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٤:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/۸
تگ ها :

 

۱. داخلی٬ حجره‌ای نسبتاً بزرگ٬ شب:

پنج طلبه نشسته‌اند و مراسم شب يلدا برگزار می‌کنند که معلوم نيست چه کسی پيشنهاد می‌دهد يک وبلاگ جمعی راه بیندازند. يعنی پنج طلبه هر چه دارند وسط ميدان اينترنت بريزند و معرکه بگيرند.

۲. داخلی٬ همان حجره٬ شب٬ دقايقی بعد:

مذاکرات برای انتخاب شناسه‌ی کاربری و عنوان وبلاگ آغاز و تا ساعتی بعد بيش از ۴۰ اسم و عنوان پيشنهاد می‌شود. در نهايت شناسه‌ی کاربری 5rah و عنوان طلاب خيابانی انتخاب می‌شود.

۳. داخلی٬ کافی نت٬ روز:

من پشت کامپيوترم و مشغول وررفتن با پرشين بلاگ؛ شناسه‌ی 5rah تکراری است. در آن جلسه٬ بعد از 5rah٬ شناسه‌ی 5fasl رای آورده بود. همين را ثبت می‌کنم. به جمع وبلاگ‌های پرشين بلاگ خوش آمديد!

۴. داخلی٬ همان حجره‌ی کذائی٬ روز:

چند وقتی است از حضرت عين القضات می‌خواهم که مطلب آغازين وبلاگ را بنويسند٬ايشان به شدت در گيرند و مشغول يک سری کارهای مهم تر. تا اينکه بالاخره در حجره‌ی ياد شده٬ مطلب را به من تحويل می‌دهند: می‌نويسم طلاب خيابانی٬ بخوان...

۵. داخلی٬ کافی نت٬ روز:

بالاخره وبلاگ افتتاح می‌شود٬ يک وبلاگ پنج نفره٬ شايد کمتر٬ شايد هم بيشتر. کمتر به اين خاطر که از بعضی‌ها بخار بلند نمی‌شود. و بيشتر به اين خاطر که خدا را چه ديدی؟ زد و وبلاگمان گرفت! بعد مهمان می‌پذيريم و مطلبش را می‌زنيم. بعد تر اصلا سايت می‌زنيم. روزی ده هزار نفر می‌آيند بازديد. کارمان سکه می‌شود٬ تبليغات قبول می‌کنيم٬ پولدار می‌شويم٬ مشهور هم می‌شويم. حتی روزنامه‌ی شرق می‌آيد با ما مصاحبه می‌کند که چه شد از يک وبلاگ ساده به سايتی پربيننده و زيبا و پر محتوا رسيديد؟ کمی بعدتر از دست يکی در می‌رود و مطلب ناجوری می‌زند. سايت فيلتر می‌شود و ما هم زندانی. بعد باز مصاحبه می‌کنيم٬ همه را محکوم می‌کنيم٬ و بعد هم فرار...

۶. خارجی٬ خيابان٬ شب:

خيابان‌های يخ زده‌ی يک شهر کوچک. دست‌هايم را تو جيبم می‌کنم و راه می‌افتم. مشتاقم که ملت بيايند و وبلاگ را ببينند. داخل يک سوپر مارکت می‌شوم. يدونه شکلات مترو می‌خرم. امشب جشن افتتاح وبلاگ را تنهائی برگزار می کنم٬ چهار نفر ديگر نيستند٬ از اين چند روز تعطيلی استفاده کرده‌اند و رفته‌اند شهر خودشان. از مغازه می‌آيم بيرون. شکلات را گاز می‌زنم و می‌خندم؛ به خودم٬ به چهار نفر ديگر٬ به همه‌ی طلاب خيابانی!   

                                                                                                     ”فرهاد“

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٦:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/٧
تگ ها :

 

يا هو

... می نويسم طلاب خيابانی

بخوان:

          لحظه‌های سخت بی سر و سامانی؛

می نويسم طلاب خيابانی

بخوان:

          آشفتگی٬

                        سرگردانی٬

                                        پريشانی؛

می نويسم طلاب خيابانی

بخوان:

          شکست آينه در غبار حيرانی؛

می نويسم طلاب خيابانی

بخوان:

          سکوت٬

                     بغض٬

                             غم٬

                                   درد٬

                                         دغدغه٬

                                                    پشيمانی؛

می نويسم طلاب خيابانی

بخوان:

          به دست باد سپردن آموزه‌های برهانی؛

می نويسم طلاب خيابانی

بخوان:

        دلتنگی غروب‌های توفانی

                                       بخوان:

                                              ساعت‌ها قدم زدن در زير گريه‌های آسمان بارانی؛

می نويسم طلاب خيابانی

بخوان:

ضربه ضربه‌ی شلاق‌های جهل و نادانی؛

می نويسم طلاب خيابانی

بخوان:

        ترانه‌های رو به احتضاری که می‌خوانم و می‌خوانی

                                                 بخوان:

                                                   درد‌هائی که می‌دانم و می‌دانی

                                                  بخوان:

                                                   رنج‌هائی که نمی‌دانم و نمی‌دانی؛

می نويسم ...

بخوان...

فردا صبح٬

که خاکستر سرد خيابان

                        ــ در قحط نسيم ــ

                                     گيسوانت را نوازش می‌کند

                                               شيون آينه‌ها با ما هم صدا خواهد شد...

                                                                                             « عين القضات »

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٤:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/٦
تگ ها :