يا امام رضا

ای پادشاه سبک خراسانی٫ آنک غزل غلامک هندويت

دهها سياه جامه ی بغدادی ٫ زنجير بسته٫  بسته ی گيسويت

هرچند خشم و آتش چشمانت٫ آشفته است مرد جنوبی را

در دست باد های شمال اما٫ تيغ به خون نشسته ی ابرويت

يک شب قلندرانه گذر کردی٫ از کوچه های خاکی درياشهر

اکنون هزار دشت پر از دريا٫ چشم انتظار مانده فرا رويت

خوش می روی :

             -  سبک -

                    -  رها -

                              -  آزاد -

                                         ورد لبت ترانه ی باداباد

بار گران عشق چه می دانی !؟ اشک من است سنگ ترازويت

در کوهسار رقص تو را ديدم٫ همراه باد و خوشه ی گندم ها

حالا حکايتی است که می پرسم٫ از خاک گرم مزرعه ها بويت

                                         ******

باران ترين ستاره ی شرقستان٫ بر ما ببار٫ خشک ترين هاييم

در انتظار نم نم سوسويت ٫ اين کاسه های خشک گلی سويت

                                برای همه ی آنهايی که لحظه ی سبز تحويل سال دلشان برای حرم آقا می تپيد

                                                                     عين القضات

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٥:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱٢/۳٠
تگ ها :

 

آخرين بازمانده

می رسد مردی از آن ميعاد / می کشد فرياد / جدامانده / زمين خورده / و مطرود از ستيزی سخت با تقدير دهشتناک /

صورتش مجروح / دندانها شکسته / موهايش سپيد و سرخ / جامه اش آلوده از خون زمين / از هياهوی زمان / آويخته بر يال اسبش زهی بگسسته و آوخ کمانی سخت فرسوده / می رسد از راه / دور او را برگرفته هاله ی ابهام / می کشد فرياد ...

آخرين وامانده از نسلی فرومانده / زديوان زمين / محو از انديشه و از ياد / گرامی باد اين نسل جنون بنياد / کشد پا را به خار و سنگ / آوا بر گلو / کوله باری از اشارات و سه تاری تار در رفته / به خرجينش نيامی تشنه ی شمشير / بر دوشی پر از پينه / پيش می آيد / ز اعماق شب يلدا وبانگ بر می دارد : / منم تنها ترين وامانده از ذريه ی فرهاد ...

به اميد تو می آيد / تو ای بخت سياه گيسوان در باد / تو ای عفريته ی بد فطرت بغداد / دريغ از پاکی فرهاد / که در شيدايی شيرين به خون غلتيد و رفت از ياد / به کامت ننگ و نفرين جای گيرد / که اين سان / کنج خانه / می کشی سرخاب /

به شهرش می رسد بوی تعفن می دهد مرداب / کنار در نشسته پيرمردی دلق بر پيکر / که بر کشکول خود دارد دل معشوقه ای نامرد و بد اختر / به روی قلب خشکيده گزد ماری سيه دندان / که تا شايد بياسايد دل غمديده ی آن مرد / کشد فرياد / آن مرد جدا مانده ز آغوشش مه و مهتاب / ... / کسی بيرون نيامد تا ورا آرام جان باشد / به استقبال او آيد / دلارام شب تنهايی اش باشد / کسی بيرون ... /

کجا رفتند فرزندان نا مشروع اين پهنا !؟؟ /

يکی با روسپی ها خفته و ديگر به پای سفره ای از لاشه های مرغکان / با کاسه ای از انگبين ناب / آری ! / انگبين ناب ! / ناب ناب ! / خون لخته ی فرهاد /

... / به دنبال نگارش کوی ها را پشت سر بگذاشت / گذارش بر کنار خانه ی معشوقه اش افتاد / کدامين خانه آيا !؟ / تق تتق در زد / نيمه عريان دختری از مکر پوشيده / صدا در داد : / هان کيستی !؟ / صدای زخمی آن مرد پيچيد در خانه / ... / کرشمه !؟ / ناز !؟ / نه ! دختر اين چنين می گفت : / هرگز اين چنين مردی ندارم در خيال خويش / مرا بگذار امشب با زوال خويش / حال خويش / مال خويش / ... / چه می شد کرد !؟ /

به مسجد شد که شويد خون و گيرد لختکی آرام / به ديوار گلين بنوشت / در محراب / اين هم آخرين زخمی که زد دشمن / چه زخمی !؟ آه ! / و آندم بر زمين افتاد و اوهم چون پدر - فرهاد - / برفت از ياد

يوحنا

 

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٧:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱٢/٢٧
تگ ها :

 

                             به نام اونکه همه رو اسير خودش می‌کنه

می‌خواستم از محرم و اينها بيام بيرون                                                   

از سبزی و شکوفايی طراوت طبيعت يا بوی شلوار جين نو بنويسم.

اما چی کار کنم که وقتی آدم دلش به يکی گره بخوره، نمیشه کاريش کرد. مخصوصا اگه طرفش تو اوج درد و تتنهايی و غم باشه.

حالا می‌خواد هر کی باشه، فرقی نمی‌کنه، مهم اون گرهس!!!

تازه بد تر از اون وقتيه که نتونی بری پيشش. يا بخاطر بی‌ظرفيتی و بی‌عرضگی خودت، يا برای اينکه اصلا تو رو آدم حساب نکنه... بگذريم.(ما که آخرش نفهميديم اسلام تا کجا می‌تونه دست و پای آدم رو ببنده؟!!!)

وای که آدم هرچی به تجسم وقايع نزديکتر می‌شه آتيشش بد تر اونو می‌گيره.

ما يه غلطی کرديم رفتيم اين تئاتر غريبه شام رو ديديم حالا بايد چوبش رو بخوريم. فکر کنم با اين اوضاع و احوال، حال و حول تعطيلات نوروزی هم، پر

                                                           too many cooks spoil the broth .

اگه از من می‌شنويد، سعی کنيد يا رومی روم باشيد يا زنگی زنگ. پدر گرامی ما که دراومد.

با آرزوی ساعاتی همراه با ميانه روی و اقتصاد مالی و روانی در ايام نوروز

yaghot21@yahoo.com                                     ياقوت                                                                                                                                  

 

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٧:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱٢/٢۳
تگ ها :

[...]

 

۱. چند هفته‌ای می‌شود که ما نيستيم٬ به خاطر اينکه رفته بوديم عزاداری و حال [...] نوشتن نداشتيم. عوضش امروز جبران می‌کنيم.

۲. يک سری از دوستان دانشگاه صنعتی اصفهان٬ طی يک تلاش چند ساعته قصد هک کردن ما را داشته‌اند که متاسفانه موفق نشده‌اند. نمی‌دانند ما خودمان دنبال بهانه می‌گرديم که وبلاگ را تعطيل کنيم. ضمن تشکر از اين دوستان(که به دلايل محرمانه اعلام نمی‌کنيم که در سازمان انرژی اتمی مشغول به کار هستند!)٬ اميد واريم بمب اتم درست کردنشان مثل هک کردنشان نباشد.

۳. يعضی از دوستان که اصلا کچل نيستند و اصلا سايت ندارند و اصلا بيکار نيستند٬ رفته‌اند در يک دفتر که ما ارادت ويژه‌ای به آنجا داريم٬ نشسته‌اند به غيبت کردن و انتقاد و فحش و غيره و ذلک. ما ضمن تشکر از اين دوستان عرض می‌کنيم: عزيز دل انگيز! بيا تو همين وبلاگ خودمون يک ستون به شما می‌دهيم!

۴. يکی از فرزندان يکی از کانديداهای يکی از انتخابات رياست جمهوری٬ تلفن زده‌اند و تعريف و تشکر و از اين حرف‌ها. ما ضمن اعلام همبستگی با ابوی ايشان و سايرکانديداها٬ اعلام می‌کنيم که به همه‌ی کانديداها رای می‌دهيم و اصلا هم دنبال اجماع و اين حرف‌ها نيستيم و از کانديدا شدن ساير مسولين لشگری و کشوری با هر هدف و انگيزه‌ای استقبال می‌کنيم. و توصيه‌ای هم داريم به آنهائی که تنور انتخابات را گرم می‌کنند که: مواظب باش يک وقت خودت نيفتی تو تنور!

۵. ظاهرا مدير مسول يکی از روزنامه‌های عصر از خوانندگان پر و پا قرص وبلاگ ما شده‌اند. ضمن ابراز تاسف از انتخاب ايشان٬ خواهش منديم از گذاشتن پيام در وبلاگ و چاپ هر گونه خبر ويژه درباره‌ی اين جان نثاران در جريده‌ی جليله‌شان خودداری فرمايند و همچنان از طريق smsهای شبانه٬ نظرات راهگشای خود را ارسال کنند.

۶. هفته‌ی گذشته جلسه‌ای با حضور ۴ طلبه‌ی خيابانی پشت درهای بسته برگزار شد. در اين جلسه بر عکس جلسات قبل که به شوخی و مسخره بازی می‌گذشت٬تصميمات کاملا جدی و مهمی گرفته شد. از جمله طراحی وبلاگ٬ پايان وبلاگ و زمان مناسب برای آن که متعاقبا اعلام خواهد شد. از شيوه‌ی رای گيری هم نپرسيد که دل جناب امين خون است. ضمنا خضرت يوحنا هم غايب بودند٬ متاسفانه.

۷. بعضی از فضلا معترض بودند به اين که بينندگان وبلاگ شما بيشتر نسوان اند. ما ضمن تکذيب اين قضيه٬ خواهش منديم از ورود کليه‌ی خواهران به کافی‌نت‌ ها و فروش کارت اينترنت به ايشان جلو گيری به عمل آيد و اگر هم ضرورتی پيش آمد که نسوان محترمه در اينترنت حضور داشته باشند٬ با يک پرده‌ی برزنتی ضخيم٬ بخش خواهران اينترنت از بخش برادران آن جدا شود و اگر هم عملی نيست اصلا اينترنت را در ايران جمع کنيم برويم پی کارمان!

۸. برخی از دوستان لطف کرده‌اند و ما را لينک کرده‌اند. بسيار ممنونيم و متشکر٬ راضی به زحمت شما نبوديم. و اما نشانی اين بزرگواران در شبکه‌ی جهانی:

مجمع مطالبه‌ی مردمی مشهد مقدس                                 www.motalebe.com

يک شاهزاده‌ی خيلی خيلی معمولی                             prince.persianblog.ir

پاسداران                                                              pasdaran.persianblog.ir

می‌خوام خودم باشم                                                  sima-h.persianblog.ir

9. زياده عرضی نيست؛ يا علی مدد.  

                                                                                                 ”فرهاد“    

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٦:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱٢/۱٩
تگ ها :

به مهاجر

جبر هجرت به سوی مهر، عبور از مسير نور است.

خرافه نيست، هذيان نيست، شوخي و طنز هم ... باور كن!

اين عين سنت كوچ است، وقتي خيره به نور

                                          اشك هايمان در امتداد هم جاری مي شود

                                           دلهايمان به یک سو مي رود

                                           و نگاهمان در یک افق سبز و سرخ، پراكنده مي شود.

 

وقتي به یک خورشيد نگاه مي كنيم- فرقي ندارد-

                                            هر كدام هر كجا كه نشسته باشيم

                                            هر كدام هر نامي كه گزيده باشيم

                               دیگر كسي غريبه نيست، وقتي به یک خورشيد نگاه مي کنيم                                         

                                                                                                                         امين

kocheyeamanat@gmail.com                                                            

 

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٥:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱٢/۱٧
تگ ها :

 

با پروا. ن

 

آهسته گفت بعد جواب سلام، نه

نه!

    بیشتر نگفت!

                 فقط یک کلام!

                                 نه!

 

خندید قطره اشک در آغوش چشمهام

یعنی خبر خبر به من و غصه هام: نه

 

سخت است تیغ زخم خورد در مصاف زنگ

آنگاه بشنود زلبان نیام  نه

 

دستم به خون غشق تو آلوده است، آه

در دست توست خنجری از انتقام( نه)

 

تابوتهای مرده به دوشم کشیده اند

دیگر کدام آری!؟ دیگر کدام نه!؟

 

او واژه واژه واژه‌ی شعرش سپید بود

آهسته گفت : ای غزل ناتمام!

                                     نه...

     

         موفق باشید و سربلند

                  همین

             عين القضات

eynolghozat_dana@yahoo.com

                               

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱٢/۱۱
تگ ها :

 

امشب رقص آتش خیمه ها هم آوا با ناله ی کاروان است.

امشب ریسمانی سیاه از فتنه، همسفر زنان و کودکان است.

... و امشب مونس قافله با لحن آن نیزه قامت، تنها، گریه های قرآن است.

عقب افتاده ای؛ من هم مثل تو. کاروان رفته به مقصد خویش هم رسیده. می دانی خیلی قبل تر از حرکت با همان فریاد؛ فریاد ”هل من ناصر ینصرنی“ به مقصد رسیده بود.

اما من و تو مانده ایم.

من و تو مانده ایم و جای گامهای زینب که سرخ جاری شد.

شاید کسی چشم انتظارمان باشد...

                                                                                                   امين

  
نویسنده : یک طلبه‌ی خیابانی ; ساعت ٧:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱٢/٤
تگ ها :