امضای خون 

افق خون رنگ است و سرخ، شهادت سرخ است به سرخی افق...

اگر شهادت نباشد کدام بینه و شاهدی را می توان آورد که حکم قتل بی غیرتی را امضا نماید!؟

لهجه‌ی خونین سر بریدگی سرخ ست، سرخ تر از خونی افق آن گاه که بر فراز نی قرآن تلاوت می نماید...

تربت کربلا هنگامه‌ی التهاب ظهر عاشورا خونی ست: همرنگ افق... و افق سرخ است.

بوی سیب شمیم شهادت است که از فضای متراکم افق به مشام می رسد... و سیب سرخ است.

 

وآنانکه از مرگ سرخ می‌هراسند بی گمان با مرگ سیاه دنیا را واخواهند گذارد، اگر کبریت احمر شهادت نبود آتش عشق چسان افروخته می گشت تا پروانه ‌ای را به خاکستر بنشاند!؟ عشق حسین آتشفشانی ست در سینه‌ی شیعیان که هرگز و هرگز به سردی نخواهد گرایید؛ اشک بخار دل خرابی ست که بر آبگینه‌ی نگاه می نشیند، راستی اشک خدا حکایت از چه خواهد داشت!؟

 

اشک رنگ آنی را به خود می گیرد که برایش جاری شده، اشک جاری هم طاهر است و هم مطهر، اشک بر حسین به رنگ خداست و چه رنگی زیبا تر از رنگ خدا!؟ سرخ سرخ سرخ...

 

حسین عقل سرخ است، عقلی که با جوهر عشق رنگ خورده، هیچ خوانده ای که مرکب عشق حمراء ست!؟ و یادت نرود حمراء یعنی سرخ... هر شهید را مقتلی ست که روزگاری به آن خواهد رسید، شهید با مقتل خویش آشناست، با عطرش، باخاکش، با رنگش...

 

و صورت دختران حسین سرخ است، فوج خون علی اصغر در آبی آسمان سرخ است، و فکر می کنم دریای چشمان عباس هم سرخ باشد، موج موج موج...

 

وادی تفدیده از حرارت خون حسین نینوایی ست با زیر و بم کرب و بلا،  ندایی در میان کاروان طنین انداز می شود: بار بگشایید اینجا کربلاست...حسین به مقتل آشنای خویش رسیده، یا لیتنی تنها حسرتی ست که می توان با دیدگانی چون کاسه‌ی خون از فراسوی هزاران سال مه گرفته داشت...یا لیتنی کنت معکم فافوز معکم فوزاً عظیما!

                                             

                                                                                                                               یوحنا

                                                                                         u_han_na@yahoo.com       

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۳/۱۱/٢٦ - یک طلبه‌ی خیابانی