امشب رقص آتش خیمه ها هم آوا با ناله ی کاروان است.

امشب ریسمانی سیاه از فتنه، همسفر زنان و کودکان است.

... و امشب مونس قافله با لحن آن نیزه قامت، تنها، گریه های قرآن است.

عقب افتاده ای؛ من هم مثل تو. کاروان رفته به مقصد خویش هم رسیده. می دانی خیلی قبل تر از حرکت با همان فریاد؛ فریاد ”هل من ناصر ینصرنی“ به مقصد رسیده بود.

اما من و تو مانده ایم.

من و تو مانده ایم و جای گامهای زینب که سرخ جاری شد.

شاید کسی چشم انتظارمان باشد...

                                                                                                   امين

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۳/۱٢/٤ - یک طلبه‌ی خیابانی