به نام اونکه همه رو اسير خودش می‌کنه

می‌خواستم از محرم و اينها بيام بيرون                                                   

از سبزی و شکوفايی طراوت طبيعت يا بوی شلوار جين نو بنويسم.

اما چی کار کنم که وقتی آدم دلش به يکی گره بخوره، نمیشه کاريش کرد. مخصوصا اگه طرفش تو اوج درد و تتنهايی و غم باشه.

حالا می‌خواد هر کی باشه، فرقی نمی‌کنه، مهم اون گرهس!!!

تازه بد تر از اون وقتيه که نتونی بری پيشش. يا بخاطر بی‌ظرفيتی و بی‌عرضگی خودت، يا برای اينکه اصلا تو رو آدم حساب نکنه... بگذريم.(ما که آخرش نفهميديم اسلام تا کجا می‌تونه دست و پای آدم رو ببنده؟!!!)

وای که آدم هرچی به تجسم وقايع نزديکتر می‌شه آتيشش بد تر اونو می‌گيره.

ما يه غلطی کرديم رفتيم اين تئاتر غريبه شام رو ديديم حالا بايد چوبش رو بخوريم. فکر کنم با اين اوضاع و احوال، حال و حول تعطيلات نوروزی هم، پر

                                                           too many cooks spoil the broth .

اگه از من می‌شنويد، سعی کنيد يا رومی روم باشيد يا زنگی زنگ. پدر گرامی ما که دراومد.

با آرزوی ساعاتی همراه با ميانه روی و اقتصاد مالی و روانی در ايام نوروز

yaghot21@yahoo.com                                     ياقوت                                                                                                                                  

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۳/۱٢/٢۳ - یک طلبه‌ی خیابانی