به نام اونکه...  ...  ...                                            

آمدم ... تا بسازم ... اما نشد.

ماندم ... تا ساخته شوم ... نمی‌شود. 

می‌مانم ... تا بفهمم ...          ــــــــــــ(نمی دانم)

اين چه سری‌است که هر لحظه و هر جا  / هدفی تازه به ميدان، هويدا می‌کند خود را

لحظه های با تو بودن و نبودن، پی در پی در ذهن سيلاب زده‌ی من جولان می‌يابد. اما می‌دانم که خودم هم نمی‌خواهم.

ولی می‌خوام از اين «نون» خلاص بشم.(نشد، نمی‌شود،‌ نمی‌خواهم...، نبودن)

دوست دارم وقت سفر را بدانم.          تا کجا سفر کردن را، تا کجا دويدن را بدانم.

به قول يکی:           remember flight the bird is to die

از تنهايی بدم مياد، اما از بی‌،خود بودن بيشتر متنفرم.اميدوارم هيچ کس‌ بی‌کس نباشه

         yaghot21@yahoo.com                                    ياقوت

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٤/۱/٢٧ - یک طلبه‌ی خیابانی