به نام اونکه نمی‌شه خواسته‌هاش رو پيش بينی کرد

فکر اينکه يه روز بايد می‌رفتم مدرسه، و از بازيهای کودکانه جدا بشم، بغضم ميگرفت.

فکر اينکه بايد برای هدفم راهی رو انتخاب می‌کردم، بغضم رو در می‌اُورد.

فکر اينکه ممکنه تو انتظار خواستنی‌هام بمونم، بغضم رو در می‌آره.

فکر اينکه بايد بين بودن و نبودن، موندن و رفتن، قبول کردن و رد کردن،و...  يکی رو انتخاب کنم، بغضم می‌ترکه.

فکر اينکه يه روز بايد واسه‌ی تموم کارهام دليل بتراشم، بغضم می‌گيره.

                          repentance comes too late , better be safe than sorry                     

آره، از همون اول، آخر افکارم به بغض می‌رسيد...

فکر کنم بهتره بغضم رو هر جايی خرج نکنم!!!  (هه، بازم فکر کردم)

        yaghot21@yahoo.com                                                               ياقوت 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٤/٢/۱٩ - یک طلبه‌ی خیابانی