... حرفها ...

يک بار آمديم سياسی بنويسيم چی شد !!!


رفتم داخل ... هيچ چيز شبيه فکرهايم نبود .

نور چراغ بی خبر از اينکه چاره ای جز تاريکی ندارد از درز در فرار می کرد .

و هوای اتاق گرچه از گرده های لای کتاب فيزيک، قوانين اجسام متحرک را شنيده بود ولی هرگز نتوانست آنها را درک کند .

تنها محرک صدای قيژقيژ صندلی چرخ داری بود که گه گاه به گوش می رسيد و همه را وادار می کرد برای خود آينده ای تصور کنند که. . .

هرگزاين هيجان بيش از چند لحظه طول نکشيد.

گوشه ی تاريکی پيدا کردم و نشستم ، مشغول نوشتن بود. متوجه من نشد. می خواست برای همگان اثبات کند سيمرغ افسانه نيست .

نوشت و نوشت و نوشت ، کاغذهايش تمام شد، به کارهايی که انجام نشده فکر می کرد .

بسته ی ديگری برداشت .

نوشت و نوشت و نوشت، جوهر خودکار ته کشيد، حدس می زد ديگر همه ی زندگی ها برازنده ی خوب ها می شوند ...

روان نويسی نو گرفت .

نوشت و نوشت و نوشت. لامپ چراغ مطالعه سوخت. گشت و گشت و گشت ... حتی يک شمع هم پيدا نکرد .

مطمئن شد هيچ تناسبی وجود ندارد ...

                                                 گريه کرد ...

                                                          خورشيد خانم لبخند زد ..

                                                                                                        امين
                                                                                   
kocheyeamanat@gmail.com

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٤/۳/۱٢ - یک طلبه‌ی خیابانی