وقايع نگاری يک عيد ناتمام

√يا مقلب القلوب و الابصار٬ يا... ای بابا٬ اين که مال ۱۰ روز پيشه٬ خواب تشريف داشتيد تا حالا!

√چند ساعت قبل از تحويل سال٬ گلزار شهدای اصفهان بودم. با صفا ترين جای اين شهر برای من٬ همين گلزار شهداست. ميان قبر شهدا قدم می‌زدم و با خودم می‌گفتم: اينها هم سرباز امام زمان(عج) بودند و تو هم سرباز امام زماني؟!

√اولين عيد ديدنی‌مان در نوروز ۸۴ ٬ زيارت حرم با صفای حضرت معصومه(س) بود. جای شما خالی نايب الزياره بوديم. اگر نشنيده ايد بشنويد که يکی از بزرگان مدت‌ها توسل و نذر کرده بود که از قبر خضرت زهرا(س) آگاه شود. آخرش حضرت زهرا(س) به خوابش می‌آيند و می‌گويند:” اگر با من کار داشتی به زيارت دخترم معصومه بيا “. بی خود نيست اين بارگاه کوچک و نورانی اين همه با صفاست٬ انگار قبر حضرت زهراست. ـ الکی الکی شعر شد! ـ 

√وقتی کنار دريا هستيد و بی خوابی زده به سرتان٬ آن هم ساعت ۲ نیمه شب که همه خوابند٬ بهترين کار اين است که به ساحل برويد و در تاريکی شب٬ تن‌تان را به نسيم دريا بسپاريد و گوش‌تان را به ناله و خروش موج‌ها. و اين همه يعنی مثلا ما شمال هم رفته بوديم ـ‌ اين قدر بدم مياد از اين اداها! ـ

√و بالاخره مشهد٬ و بالاخره حرم ثامن الحجج علی ابن موسی الرضا ـ عليه آلاف التحيه و الثناء ـ جای شما خالی٬ هفتم فروردين٬ بعد از هفتاد روز دوری از آقا٬ به زيارت‌شان مشرف شديم. باز هم می‌رويم ان شاء ا... اين را گفتم که اگر التماس دعائی داريد بگوئيد که ما برسانيم.

√امروز اتفاقی صحيفه‌ی سجاديه را باز کردم٬ دعای دوازدهم آمد٬ دعا برای توبه و انابه. خط اولش را که خواندم٬ نتوانستم رهايش کنم و تا آخر دعا٬ با علی بن الحسين ـ عليهما السلام ـ همراه شدم: خداوندا! در اين هنگام که لبهای لرزان خويش را به اعتراف گشوده ام و به آنچه از دست و زبان من با نکوهيدگی گذشته است اقرار آورده ام٬ آيا اعتراف عاجزانه و اقرار شرمسارانه‌ی من٬ به من سودی خواهد بخشيد؟ آيا اين اقرار و اعتراف مرا از کيفر کردارم نجات خواهد داد؟ آيا بنده‌ی ذليل و زبون خود را خواهی بخشيد يا همچنان مرا مستحق عقاب و عذاب خواهی دانست و به جای مهر بر جان من قهر روا خواهی داشت؟ خدای من! من نه آن باشم که از درگاه تو نوميد بازگردم زيرا هميشه درهای توبه و انابه را بر روی خويش گشوده می‌بينم...

√امروز کتاب”هم آغوش روشنائی“ را که مروری بر حالات عرفانی رابعه‌ی عدويه ـ قرن دوم هجری ـ بود٬‌ تمام کردم. بانوی جوان و بزرگواری که به حق٬ شهيد عشق الهی نام گرفته. حسن ختام هم سخنی از رابعه:”الهی! ما را از دنيا هر چه قسمت کرده‌ای به دشمنان خود ده و از آخرت هر چه قسمت کرده‌ای به دوستان خود ده؛ که تو مرا بسی.“

√زياده عرضی نيست٬ يا علی مدد!

                                                                                                       فرهاد

     

  

    

/ 6 نظر / 14 بازدید
پاسداران

بسم الله. سلام برادر. خواندم آنچه گفتی اما جواب من آن هم نبود. مطابق آنچه وعده کرده بودی ، اول من گرا دادم و حالا نوبت توست . اما اگر خواستی اول به گرای ما بیا و بعد خودت تصمیم بگیر. و اما . اشتیاق زیارت ما را دوچندان کردی . مولايم را سلام برسان و بر شرمندگی هميشگی من اذعان کن. بگو که بهانه ای ديگر بيافريند و توبه ای دهد و مرا به حرمش بپذيرد که سخت مشتاق نور رضوی ام . يا حق.

fatima

خوشا هر روز نوروز بودن...و خوشا هر روز يا مقلب القلوب را خواندن و هروز آرزوی تحول کردن آن هم به احسن الحال....

mahdi

سلام بر قلب صبور زينب... مناسبت تبريک نيست که تبريک بگم.. التماس دعا عزيز... موفق باشين و هميشه زنده بنور عشق.

ashna

قرار نشد که دفترچه خاطراتش بکنید دیگه.ناراحت میشما...

مهدی شیخ

سلام مشتی! شنيده بوديم که وبلاگ در اصل دفترچه یاداشتهای روزانه است ولی فکر نمی کردم در يک وبلاگ که ادعا می کنيد متعلق به بیش از یک نفر است خاطراتتان را بنويسيد. آن هم اينطوری که دل کسانی مثل ما که پایمان از طهران (منظور تهران با ط تهران قدیم است) هم آنطرفتر نرفته را بسوزانی!

faezeh

روزهاتان آفتابی باد.....